‘ஆம்’ என்று சொல்வதன் விலை

“எல்லோருக்கும் கிடைப்பவன்… யாருக்கும் மதிப்பாக இருப்பதில்லை.”

ராம் என்ற இளைஞன் இருந்தான்.

யாருக்காவது ஒரு பிரச்சினை என்றால், முதல் தொலைபேசி அழைப்பு அவனுக்குத்தான். தொழிலில் சிக்கலா? அவன் தீர்வு சொல்வான். குடும்பத்தில் கருத்து வேறுபாடா? அவன் சமரசம் செய்வான். நண்பர்களுக்கு பணப் பிரச்சினையா? முடிந்தவரை உதவுவான்.

அவனிடம் ஒரு விசித்திரமான திறமை இருந்தது. மற்றவர்கள் குழப்பமாகப் பார்க்கும் விஷயங்களை, அவன் சில நிமிடங்களில் பகுத்து ஆராய்ந்து விடுவான்.

ஆனால் ஒரு நாள், அவன் தன்னையே ஒரு கேள்வி கேட்டான்.

“எனக்கு பிரச்சினை வந்தால், நான் யாரை அழைப்பேன்?”

அவன் கைப்பேசியைத் திறந்து பார்த்தான்.

அவனிடமிருந்து உதவி கேட்டவர்களின் எண்ணிக்கை நூற்றுக்கணக்கில் இருந்தது. ஆனால், “எப்படி இருக்கிறாய்?” என்று எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் கேட்டவர்கள் மிகச் சிலர்.

அன்றுதான் அவனுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது.

சிலர் உன்னை நேசிப்பதில்லை; உன்னால் கிடைக்கும் பயனை நேசிக்கிறார்கள்.

புத்திசாலிகளின் மிகப்பெரிய பலவீனம் அவர்களின் அறிவு அல்ல.

அவர்கள் எப்போதும் கிடைப்பதுதான்.

எப்போதும் ‘ஆம்’ என்று சொல்வது, நல்ல மனிதன் என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல. சில நேரங்களில் அது, மற்றவர்களுக்கு உன்னை ஒரு பழக்கமாக மாற்றிவிடும்.

இலவசமாகக் கிடைக்கும் பொருளின் மதிப்பை பலர் உணர மாட்டார்கள்.

மனிதர்களும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

ஒரு நாள் ராம் மாறினான்.

அவன் உதவுவதை நிறுத்தவில்லை.

ஆனால், யாருக்கு உதவ வேண்டும், எப்போது உதவ வேண்டும், எவ்வளவு உதவ வேண்டும் என்பதைத் தேர்வு செய்ய ஆரம்பித்தான்.

ஆச்சரியமாக, சிலர் அவனை விட்டு விலகினார்கள்.

அப்போது அவனுக்குப் புரிந்தது.

அவர்கள் அவனை இழக்கவில்லை. அவர்கள் இலவசமாகக் கிடைத்த வசதியை இழந்தார்கள்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு அவன் ஒரு விதியை எழுதிக்கொண்டான்:

“என் நேரம் விலைமதிப்பற்றது.
என் அறிவு மதிப்புமிக்கது.
என் அன்பு அனைவருக்கும் அல்ல;
அதற்கு மதிப்பளிப்பவர்களுக்கே.”

அன்றுதான் அவன் உணர்ந்தான்…

எல்லோருக்கும் கிடைப்பவன், யாருக்கும் மதிப்பாக இருப்பதில்லை.

உன்னை மதிப்பவர்கள், உன் எல்லைகளையும் மதிப்பார்கள்.
உன்னைப் பயன்படுத்துபவர்கள், உன் எல்லைகளை உடைக்க முயற்சிப்பார்கள்.

எனவே, நல்லவனாக இரு.
ஆனால், எப்போதும் கிடைப்பவனாக இருக்காதே.