வனம் – வேர்களின் சாட்சி

"மரம் நடுவது பூமியைக் காப்பாற்ற மட்டுமல்ல…
சில உண்மைகளை உயிருடன் புதைப்பதற்காகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது."

அத்தியாயம் 2 – “காற்றில்லா அசைவு”

அர்ஜுன் அசையாமல் நின்றான்.

காற்றே இல்லை.

ஆனால்…

அவனைச் சுற்றியிருந்த நூற்றுக்கணக்கான மரக்கன்றுகள் ஒரே திசையில் மெதுவாக அசைந்தன.

அந்த அசைவு…

ஒரு சைகை போல இருந்தது.

அவனது கைப்பேசியில் திடீரென “No Signal” என்று மின்னியது.

அடுத்த நொடி…

திரை தானாகவே ஒளிர்ந்தது.

அதில் ஒரு வரி:

“மண்ணை நம்பு… மனிதர்களை அல்ல.”

அர்ஜுன் அதிர்ச்சியுடன் திரையைப் பார்த்தான். அந்த செய்தி எந்த செயலியிலிருந்தும் வரவில்லை. அது திரையிலேயே தோன்றி மறைந்தது.

அவன் எஃகு பெட்டியிலிருந்து எடுத்த பழைய கேசெட்டை பையில் வைத்தான்.அப்போது…தொலைவில் ஒரு வாகனத்தின் விளக்குகள். காட்டுக்குள் யாரோ வந்துகொண்டிருந்தனர்.

அர்ஜுன் அருகிலிருந்த பெரிய வேம்பு மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்தான்.கருப்பு நிற ஜீப்பிலிருந்து நால்வர் இறங்கினர்.அவர்களின் உடையில் எந்த அமைப்பின் சின்னமும் இல்லை.

ஒருவர் கல்லின் மீது இருந்த 4821 என்ற எண்ணை பார்த்தார். அவர் அமைதியாக சொன்னார்:

“பெட்டி எடுத்துட்டாங்க…”

மற்றொருவர் கேட்டார்:

“யார்?”

“நமக்கு முன்னாடி யாரோ வந்திருக்காங்க.”

அவர்களில் வயதான ஒருவர் தரையைத் தொட்டு மண்ணை கையில் எடுத்தார். சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு கண்களை மூடி சொன்னார்:

“இன்னும் தூரம் போகவில்லை…”

அர்ஜுனின் இதயம் பலமாகத் துடித்தது.

அவன் மெதுவாக பின்வாங்கத் தொடங்கினான்.

ஒரு உலர்ந்த கிளை அவன் காலில் முறிந்தது.

கிராக்…!

நால்வரும் ஒரே நேரத்தில் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

“அங்கே யார்?”

டார்ச் ஒளி மரங்களுக்கு இடையே வெட்டியது.

அர்ஜுன் ஓடினான்.

காடு முழுவதும் இருள்.

முட்கள்.

பாறைகள்.

அவனைத் துரத்தும் காலடி சத்தம். திடீரென்று நின்றுவிட்டது. அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்லை. துரத்தி வந்த நால்வரும் காணாமல் போயிருந்தனர்.

அடுத்த நாள் காலை…

சென்னைக்கு வந்த அர்ஜுன், ஒரு பழைய டேப் ரெக்கார்டரைத் தேடி அந்த கேசெட்டை இயக்கினான்.

முதலில்…

சில விநாடிகள் சத்தம் மட்டும்.

பிறகு ஒரு வயதான மனிதனின் நடுங்கும் குரல்.

“என் பெயரை நான் சொல்ல மாட்டேன்…”

“இந்தக் குரல் உங்களிடம் வந்திருக்கிறது என்றால்…”

“நான் உயிரோடு இல்லை.”

அர்ஜுன் மூச்சை நிறுத்திக் கேட்டான். அந்த குரல் தொடர்ந்தது.

“மரங்களை நாங்கள் நட்டது…
காடை உருவாக்குவதற்காக இல்லை…”

“அவற்றின் கீழே இருக்கும் ஒன்றை…
யாரும் தோண்டக்கூடாதென்பதற்காக.”

அந்த நேரம்…

கேசெட்டில் ஒரு பெரிய வெடிப்பு சத்தம்.

பிறகு…

ஒரு குழந்தையின் அழுகை.

அதன் பின்…முழு அமைதி. கேசெட் முடிந்துவிட்டது.

அதே நேரத்தில்…

அர்ஜுனின் அலுவலக வாசலில் யாரோ ஒரு பழைய உறையை வைத்துவிட்டு சென்றிருந்தனர்.

அதில் முகவரி இல்லை.

அனுப்பியவர் பெயர் இல்லை.

உள்ளே…

ஒரு பழைய புகைப்படம்.

அதில்…

1986-ல் எடுக்கப்பட்ட மர நடும் விழா.

அனைவரும் சிரித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால்…

புகைப்படத்தின் பின்புறத்தில் சிவப்பு மையால் ஒரே ஒரு வாசகம் எழுதப்பட்டிருந்தது.

“இந்தப் புகைப்படத்தில் இருக்கும் 27 பேரில்… இன்று உயிரோடு இருப்பது ஒருவர் மட்டுமே.”

அத்தியாயம் 2 முடிவு…