"மரம் நடுவது பூமியைக் காப்பாற்ற மட்டுமல்ல…
சில உண்மைகளை உயிருடன் புதைப்பதற்காகவும் பயன்படுத்தப்படுகிறது."அத்தியாயம் 1 – “முதல் வேர்”
2034 ஆம் ஆண்டு
மழை பெய்து இரண்டு நாட்களே ஆனது.
விடியற்காலை 4:17.
நீலகிரி மலையடிவாரத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமம்.
காட்டின் நடுவே ஒரு இடத்தில், ஐம்பது பேர் அமைதியாக நின்றிருந்தனர்.
அவர்களின் கைகளில் மரக்கன்றுகள்.
யாரும் பேசவில்லை.
புகைப்படம் எடுக்கவில்லை.
சிரிக்கவில்லை.
இது சாதாரண மர நடும் விழா போலத் தெரியவில்லை.x
ஒருவர் மட்டும் மெதுவாக சொன்னார்:
“எண் 4821… இந்த இடம்.”
உடனே ஒரு குழி தோண்டப்பட்டது.
மரக்கன்று நடப்பட்டது.
தண்ணீர் ஊற்றப்பட்டது.
பிறகு அனைவரும் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டனர்.
அந்த இடத்தில் ஒரு சிறிய கல் மட்டும் வைக்கப்பட்டது.
அதில் 4821 அவ்வளவுதான்.
மூன்று மாதங்கள் கழித்து…
சென்னையில் உள்ள சுற்றுச்சூழல் ஆய்வு மையத்தில் பணியாற்றும் இளம் ஆய்வாளர் அர்ஜுன், ஒரு விசித்திரமான தரவைப் பார்க்கிறார்.
செயற்கைக்கோள் படங்களில், தமிழ்நாட்டின் பல பகுதிகளில் ஒரே மாதிரியான மர நடவு வடிவம்.
நேர்கோடு.
வட்டம்.
முக்கோணம்.
இயற்கையாக மரம் நடப்படவில்லை. யாரோ… ஏதோ ஒரு குறியீட்டை உருவாக்குவது போல.
அர்ஜுன் தனது தோழி மீராவிடம் கேட்டான். “இந்த மாதிரி மரம் நடுவது யாருடைய திட்டம்?”
மீரா கணினியைப் பார்த்தாள்.
“அரசு பதிவில் இல்லை.”
“தன்னார்வ அமைப்பா?”
“அதுவும் இல்லை.”
“அப்படின்னா…?”
மீரா திரையை பெரிதாக்கினாள். “இந்த இடங்கள் எல்லாம் ஒரு பழைய வரைபடத்தின் மேல் சரியாக பொருந்துது.”
“எந்த வரைபடம்?”
“1978-ல் இருந்த பழைய வன எல்லை.”
அர்ஜுனின் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அதே இரவு…
அர்ஜுன் அந்தக் காட்டுக்குள் தனியாகச் செல்கிறான்.
GPS அவனை 4821 என்ற கல் இருக்கும் இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. அந்த மரம் பச்சையாக இருந்தது.
ஆனால்…
அதன் அருகில் இருந்த மற்ற எல்லா மரங்களும் உலர்ந்திருந்தன.
“ஏன் இந்த ஒரு மரம் மட்டும் உயிரோடு இருக்கிறது?” அவன் மண்ணை கைகளால் தோண்டத் தொடங்கினான்.
பத்து அங்குலம்…
பதினைந்து அங்குலம்…
திடீரென்று…
டங்!
இரும்பில் மண்வெட்டி மோதிய சத்தம்.
அவன் மெதுவாக மண்ணை அகற்றினான்.
ஒரு பழைய எஃகு பெட்டி. அதில் துருப்பிடித்த பூட்டு. அதை உடைத்தான்.
உள்ளே…
காகிதங்கள் இல்லை.
பணம் இல்லை.
ஒரே ஒரு பொருள்.
1986-ம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ஒரு ஆடியோ கேசெட்.
அதன் மேல் ஒரு வரி மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தது.
“இந்த மரத்தை வெட்டினால் மட்டுமே… உண்மை பேசும்.”
அர்ஜுன் அதிர்ச்சியுடன் அந்த கேசெட்டை எடுத்தான். அந்த நேரம்…
அவனுக்குப் பின்னால்… மரங்களுக்கிடையே… யாரோ மெதுவாக கைதட்டும் சத்தம் கேட்டது.
“நீ… முதல் வேரை கண்டுபிடிச்சிட்ட.”
அர்ஜுன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அங்கே யாரும் இல்லை.
ஆனால்…
அவன் நின்ற இடத்தைச் சுற்றி…
நூற்றுக்கணக்கான மரக்கன்றுகள் ஒரே நேரத்தில் காற்றே இல்லாமல் அசையத் தொடங்கின.
அத்தியாயம் 1 முடிவு…